bilmez kimse
ne geceler devirdi
ne karanlıkları eritti bu yürek
esaretini koparıp atmak için siyah saatlerde
tırnakları bırak
ömrünü kemirdi günbegün kör hücrelerde
isterdi ki çatladı çatlayacak bu insan
boğazını aşıp kilitlenmişken parmaklar
durulsun fırtınalar
                        son olsun bu liman

bakarsın maviye
                       sen deniz görürsün
ben baktım ki maviye
                       gözüme sen görünsün

bir umuda bir çığlığına
gözyaşları yârin yanağına dökülsün
öyle bir bak ki maviye
kahpe geceleri öldürsün
yüzümüz şafağa dönsün

öyle bir kahpe
öyle bir kalleş ki gece
duvar benim karanlık benim
dört duvar arası üç adım benim

öyle bir savur ki yel beni
dağıt küllerim
yâr çeksin diye nefesim

sen sevgili bahar
                       öyle bir sev ki
yarın darağacına çekilecekmiş gibi
paylaş gözlerin rengi bir zeytin tanesini
sev
      ki büyüsün içinde
      yaşamaya dair sevgi
çoğalsın yüreğinde
mağrur dağlardan kopan
                        çığ misali

                               Ağustos-Kasım'96
                                 DİDİM-AYDIN