Metin Göktepe'ye

biz
    kendimizin katiliyiz
biz attık atom bombalarını
                 masum çocuklara
biz öldürdük güleryüzlü insanı
                 spor salonlarında
biziz
      insanlığı olmayan insanlık
biz geçtik tanklarla üzerinden anaların
hiç acımadan gençlere kurşun sıktık
öbür tarafında diye barikatların
nice otuzüç cana kıydık
tam ortasında alevler ve dumanların
mevsimlerimiz hep kışta kaldı
duyamadık kokusunu en taze ilkbaharların
...

sen çocuk sayılırsın daha bre metinim
sen daha bir şey görmedin ki
tekmeledik seni kırdık makinanla kemiklerini
yazamayacaksın artık Îvr'nsÎl gerçekleri

...

yüreğimiz sağır
bir kahpe hançerdi vicdanımız
eyüp'te bir güvercin kanadı
ve
metin son kez
                   gökyüzüne baktı
İstanbul'dan bir
                   yıldız daha kaydı
adımızca
            umarsızdı vicdanımız

                                   3 Şubat'96    A Y D I N